Przez kilka wieków Teren Prądnika Czerwonego należał administracyjnie do parafii św. Mikołaja, z siedzibą na Wesołej (dziś. ul. Kopernika w Krakowie).
W początkach XVII w. – ze względu na sporą odległość do kościoła parafialnego – Prądniczanie zaczynają wypełniać praktyki religijne w pierwszej dominikańskiej kaplicy św. Jana Chrzciciela (przy dziś. ul. Dobrego Pasterza).

Parafia Pana Jezusa Dobrego Pasterza na Prądniku Czerwonym w Krakowie



1922 r. – książę bp Adam Stefan Sapieha kieruje na Prądnik, w celu organizowania filii parafii św. Mikołaja – JÓZEFA MAZURKA.

Ten powołuje tu Komitet Budowy Kościoła i nabywa od Dominikanów działkę budowlaną. Za czasów J. Mazurka:

  • 1923 – wybudowano pierwszy drewniany kościół (wg projektu inż. Artura Romanowskiego), który został poświęcony w tym samym roku przez ks. abp Adama Stefana Sapiehę.
  • 1924 – powstała ekspozytura parafii św. Mikołaja, która stała się zalążkiem parafii Pana Jezusa Dobrego Pasterza.
  • Wyprawiono wnętrze kościoła tynkami wapiennymi, wykonano polichromię.
  • Sprowadzono ołtarz i ławki z kaplicy na Woli Justowskiej, oraz organy z kościoła sióstr Wizytek.
  • Wyposażono kościół w potrzebne paramenty liturgiczne.
  • Wybudowano obok kościoła plebanię.
  • Umieszczono w ołtarzu głównym wizerunek patrona parafii – Dobrego Pasterza, pędzla parafianina Jana Grabczaka.
  • Doprowadzono do kościoła i plebanii prąd elektryczny.
  • Założono przy parafii ochronkę dla małych dzieci.
  • Erygowano Bractwo Różańca Wiecznego.
  • Zorganizowano Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży.
  • Na Prądnik Czerwony sprowadziły się pierwsze ss. Albertynki, organizując tu klasztor.
  • Jan Sas-Zubrzycki wykonał projekt kolejnego na Prądniku kościoła murowanego, który jednak nie został zrealizowany.
  • 1929 – wobec braku poparcia parafian dla budowania kolejnego kościoła – w miejsce dotychczasowego drewnianego – proboszcz ks. J. Mazurek, odchodzi na własną prośbę z Prądnika Czerwonego.


1929 – na Prądnik przybywa nowy proboszcz – ks. JÓZEF TOMERA. Za czasów ks. J. Tomery:

  • Nawiązano ściślejszą  współpracę parafii z prądnicką Szkołą Powszechną i gminą.
  • Odremontowano budynek parafialny z przeznaczeniem go dla młodzieży.
  • Zreorganizowano Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży.
  • Założono parafialną bibliotekę i czytelnię.
  • Został powołany oddział Kasy Stefczyka.
  • Powstały: Katolicka Liga Parafialna; Krucjata Eucharystyczna; Apostolstwo Modlitwy i Akcja Katolicka.
  • Parafia została poszerzona o Węgrzce.
  • Ks. Jan Gimiński odprawił pierwsze w dziejach parafii prymicje.
  • Powstał pierwszy chór parafialny i orkiestra dęta.
  • Na gruncie zakupionym od Dominikanów założono cmentarz parafialny i wybudowano drewnianą kaplicę pw. Św. Józefa.
  • Zorganizowano parafialną Kasę Pogrzebową.
  • Pomiędzy kościołem i budynkiem gminy wzniesiono drewnianą dzwonnicę.
  • Wzniesiono kamienną grotę z figurą MB Różańcowej.
  • Przeprowadzono pierwsze Misje Święte.
  • 1936 – po krótkiej chorobie, umiera ks. Józef Tomera. Zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym.

1936 – trzecim proboszczem parafii Dobrego Pasterza zostaje ks. WŁADYSŁAW MÓL. Za czasów ks. Wł. Móla:

  • Parafię poszerzono o odległe: Łysą Górę, Czekaj i Boleń, a potem jeszcze dodatkowo o Warszawskie.
  • Odnowiono wnętrze kościoła.
  • Na cmentarzu parafialnym stanął grobowiec duchowieństwa.
  • Ze względu na dużą odległość od kościoła, zorganizowano filię parafii Dobrego Pasterza na Węgrzcach.
  • Zapoczątkowano odprawianie nabożeństw czerwcowych ku czci Najśw. Serca Pana Jezusa.
  • W czasie II wojny światowej zostało założone  prądnickie koło Polskiego Czerwonego Krzyża, a potem delegatura Rady Głównej Opiekuńczej.
  • Kilkakrotne zajmowanie budynków szkoły przez niemieckie wojska wymuszało na parafii udzielenie uczniom na czas lekcji pomieszczeń domu parafialnego.
  • Cały Prądnik Czerwony został wcielony do miasta Krakowa.
  • Decyzją władz okupacyjnych parafia została pozbawiona dzwonów.
  • Na czas wojny zawieszono działalność organizacji kościelnych.
  • 1942 – w trakcie śledztwa przeciwko swojemu wikaremu, zostaje też aresztowany ks. Wł. Mól. Zostaje wywieziony do KL. Auschwitz, skąd już nie wraca. Ginie w obozie śmiercią męczeńską kilka miesięcy później.

  • 1942 – czwartym proboszczem na Pr. Czerwonym zostaje ks. ANDRZEJ BAJER. Za czasów ks. A. Bajera:

  • Parafia przechowała w swoim domu ludowym dużą część „majątku” wysiedlonej przez okupanta szkoły powszechnej.
  • W czasie wyzwalania Krakowa w 1945 r. drewniana konstrukcja kościoła została na tyle uszkodzona, że kościół zaczął grozić zawaleniem.
  • Tuż po wojnie parafia zwraca się bezskutecznie do władz miasta o pomoc w ratowaniu kościoła, bądź zezwolenie na wybudowanie nowej świątyni.
  • Po wojnie został reaktywowany chór parafialny, który potem na przestrzeni wielu lat zaliczał się do najlepszych krakowskich zespołów śpiewaczych („Celesta”).
  • Parafia zakupiła nowe dzwony.
  • Parafia przejęła opiekę nad dominikańską kaplicą Św. Jana Chrzciciela i wobec zaludniającego się Prądnika podjęła tam działalność duszpasterską.
  • Kościół zostaje wyposażony w ołtarz przywieziony z kościoła św. Krzyża oraz nowe witraże w prezbiterium.
  • Poszerzono parafię o Sudół Węgrzecki i Dziekanowicki.
  • Z powodu „zbyt intensywnych” starań parafii o nowy kościół władze zakazywały kilkakrotnie przemarszu procesji Bożego Ciała ulicami Prądnika.
  • Usunięto naukę religii ze szkół.
  • Wzmocniono konstrukcję drewnianego kościoła klamrami linowymi, dokonując jednocześnie próby jego samowolnej rozbudowy, za co na parafię nałożono wysoką grzywnę.
  • Wierni musieli się zmierzyć z reformą liturgii i wprowadzeniem do niej języka polskiego.
  • Parafię nawiedza wędrujący po Polsce obraz MB Częstochowskiej.
  • Na Jasnej Górze został wyświęcony na biskupa prądniczanin – ks. Józef Rozwadowski.
  • Powstało Duszpasterstwo Akademickie.
  • 1971 – po ćwierć wieku starań, udało się uzyskać ostateczną zgodę władz na budowę nowego kościoła Dobrego Pasterza.
  • W tym samym roku rozebrano kościół drewniany i postawiono tymczasową kaplicę. Przystąpiono do budowy kościoła ochotniczymi siłami i z pieniędzy samych mieszkańców.
  • Kościół był budowany (wg proj. Wojciecha Pietrzyka) jako pomnik pomordowanych w czasie wojny Prądniczan. Stąd pomysł na Kaplicę Męczeństwa z ich nazwiskami.
  • V.1972 – poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego przez kard. Karola Wojtyłę.
  • XI.1974 (w roku 50 lecia parafii) – poświęcenie gotowych murów i wprowadzenie nabożeństw do kościoła (kard. Karol Wojtyła).
  • 1976 – wyposażenie kościoła w nowe organy.
  •  1977 – po krótkiej, ciężkiej chorobie umiera ks. Andrzej Bajer. Zostaje pochowany na cm. parafialnym.

Proboszczowskie miejsce stryja Andrzeja na Prądniku zajmuje przebywający tu od kilku lat do pomocy – JULIAN BAJER. Za czasów ks. J. Bajera:

  • Ukończono budowę kościoła w stanie surowym i przystosowano do odprawiania codziennych nabożeństw.
  • Rok po pogrzebie sprowadzono do krypty trumnę z ciałem ks. Andrzeja Bajera.
  • Wykonano i zamontowano nowe organy piszczałkowe.
  • Odremontowano dach na zabytkowej kaplicy Św. Jana Chrzciciela.
  • Zagospodarowano kryptę kościoła, tworząc tu Kaplicę Męczeństwa z nazwiskami poległych na wojnach Prądniczan.
  • Pierwsze prymicje w nowym kościele odprawił ks. Władysław Palmowski z Górki Narodowej.
  • W pierwsze soboty Miesiąca wprowadzono zwyczaj odwiedzania chorych przez księdza z Komunią św.
  • Założono Oazę Rodzin.
  • Uruchomiono komunalną część cmentarza Batowickiego. Opiekę nad kaplicą miasto powierzyło parafii Dobrego Pasterza.
  • W czasie przygotowań do wizyty papieża w Krakowie W czasie przygotowań do wizyty papieża w Krakowie, na Prądniku została powołana pierwsza Rada Parafialna.
  • 1979 – w czasie pierwszej pielgrzymki JP II do Polski ks. Julian Bajer jest kierownikiem budowy ołtarza i głównym koordynatorem prac przygotowawczych do Mszy papieskiej na Błoniach krakowskich. Zaraz po wizycie Papieża ks. Bajer zostaje przeniesiony z Prądnika do Jaworzna, do pomocy przy budowie kościoła drugiemu stryjowi Bajerowi.


1979 – na Prądnik Czerwony zostaje skierowany szósty proboszcz parafii Dobrego Pasterza – ks. FLORIAN GRUCA. Za czasów ks. F. Grucy:

  • Pokryto całą powierzchnię dachu kościoła blachą, a we wnętrzu ułożono posadzki.
  • Ukończono budowę organów, a potem trzykrotnie prowadzono ich kapitalne remonty.
  • Zorganizowano peregrynację kopii obrazu MB Częstochowskiej po rodzinach w parafii a po latach przyjęto jej wizerunek w kościele.
  • Zostały otynkowane i pomalowane mury kościoła od wewnątrz i zewnątrz.
  • Zaszklono wielką ścianę wschodnią kościoła.
  • Zabudowano szkłem ściany wieży kościelnej.
  • Dokonano uszczupleń terytorialnych parafii: najpierw na rzecz par. św. Andrzeja Boboli w Węgrzcach i par. św. Jana Chrzciciela na drugim końcu ul. Dobrego Pasterza. Potem oderwano jeszcze kawałki do par. Matki Kościoła na Białym Prądniku, par. Chrystusa Króla na os. Gotyk, par. św. Marii Magdaleny w Witkowicach, oraz par. św. Karola Boromeusza na Żabińcu.
  • Powstały liczne Róże żeńskie i męskie Różańca Świętego.
  • Uzupełniono elementy wykończenia wnętrza kościoła: ołtarz główny oraz dwa boczne, stacje Drogi Krzyżowej, ławki, konfesjonały, chrzcielnica.
  • Po uruchomieniu domów studenckich Akademii Rolniczej rozkwitło Duszpasterstwo Akademickie.
  • W okresie stanu wojennego parafia stała się jednym z ogniw dystrybucji „pomocy z zachodu”.
  • Zaczął formalną działalność Zespół Charytatywny.
  • Do wnętrza kościoła wprowadzono ogrzewanie elektryczne, które potem zastąpiono tańszym w eksploatacji gazowym.
  • Spłonęła wraz z dzwonami stara dzwonnica stojąca obok kościoła. Zamiast niej wybudowano nową, przy al. 29 Listopada.
  • Wzniesiono dom katechetyczny, którego dolne kondygnacje wynajęto początkowo Szkole Podst. nr 95, a na górnych zamieszkali księża.
  • Parafia nawiązała współpracę z orkiestrą wojskową, która występowała na większych uroczystościach – kilka razy w roku.
  • Uporządkowano i ogrodzono plac kościelny.
  • Zakończył działalność starzejący się chór „Celesta”, dając miejsce młodzieżowemu – „Pastores”.
  • Przy kościele wzniesiono dwa spiżowe monumenty: patrona parafii – Dobrego Pasterza oraz papieża – Jana Pawła II.
  • Zaczęto wydawać parafialną gazetkę „Dobry Pasterz”.
  • Założono Straż Honorową Najśw. Serca Pana Jezusa.
  • Pod kierunkiem ks. proboszcza przeprowadzono wiele pielgrzymek parafialnych po Polsce i świecie.
  • Stara plebania została z zewnątrz odrestaurowana, a w środku gruntownie przebudowana i zmodernizowana.
  • 5 krotnie organizowano Misje Święte.
  • Prymicje odprawiało tu 10 księży z pochodzących parafii.
  • W otwory okienne kościoła zostały wstawione witraże.
  • 2000 – kościół został konsekrowany przez kard. Franciszka Macharskiego.
  • W krypcie kościoła urządzono wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu.
  • Odnowiono historyczny obraz Dobrego Pasterza ze starego kościoła i umieszczono go w krypcie
  • 2009 – po osiągnięciu wieku emerytalnego ks. Florian Gruca przeszedł na emeryturę, zostając rezydentem prądnickiej parafii (umiera w VIII.2015, zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym)

2009 – siódmym proboszczem parafii Dobrego Pasterza zostaje mianowany ks. DIONIZY JEDYNAK. Za czasów ks. D. Jedynaka:

  • Przeprowadzono szereg remontów i konserwacji (w tym termomodernizację kościoła i plebaniii remont dachu i wieży kościoła)
  • Odnowiono wnętrze Kaplicy Męczeństwa i wyeksponowano w niej grób ks. Andrzeja Bajera
  • Wykonano nowe nawiewowe ogrzewanie i klimatyzację kościoła.
  • Doposażono salki katechetyczne.
  • Zreorganizowano Róże Różańca Świętego.
  • Urządzono od nowa bibliotekę parafialną.
  • Z pomocą Uniwersytetu Rolniczego został zaprojektowany i wykonany ogród kwiatowy przy kościele.
  • Powstały nowe modlitewne grupy parafialne, w tym kilka grup dziecięcych.
  • Wprowadzono nowe nabożeństwa (pierwszych sobót, fatimskie, ku czci MB Częstochowskiej, ku czci św. Jana Pawła II).
  • Zmodyfikowano system przygotowania młodzieży do bierzmowania – z udziałem dorosłych wolontariuszy.
  • W 2015 r. parafianin Andrzej Duda został wybrany prezydentem RP.